„Zniewolony umysł” jako parabola literacka
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jednym z charakterystycznych zabiegów znanych z paraboli jest posłużenie się doświadczeniem znanym odbiorcy, aby za jego pomocą naświetlić ważny z punktu widzenia dzieła aspekt. Miłosz powołał się na zażywanie środków farmakologicznych, aby w ten sposób wyjaśnić nieznany czytlnikom mechanizm adaptowania się intelektualistów do nowych warunków społeczno-politycznych. Właśnie branie tabletek przyrównał do „łyknięcia” Murti-Binga, co oznaczało świadomą rezygnację z głoszenia Prawdy na rzecz Fałszu.

O alegoryczności tekstu świadczy również „bitwa” pomiędzy cechami ludzkiego charakteru.
I tak na przykład prawdziwa, realnie istniejąca, otaczająca bohaterów »Zniewolonego umysłu« pustka metafizyczna zostaje pokonana przez »jeden system, jeden język pojęć«, czyli przez siły Fałszu, bo przecież »taki, co mówi, że ma sto procent racji, to paskudny gwałtownik, straszny rabuśnik, największy łajdak«,
pisze Pawelec.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Zniewolony umysł jako esej filozoficzno-polityczny
2  Geneza powstania „Zniewolonego umysłu”
3  Interpretacja tytułu: „Zniewolony umysł”



Komentarze
artykuł / utwór: „Zniewolony umysł” jako parabola literacka







    Tagi: