„Zniewolony umysł” jako parabola literacka
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jednym z charakterystycznych zabiegów znanych z paraboli jest posłużenie się doświadczeniem znanym odbiorcy, aby za jego pomocą naświetlić ważny z punktu widzenia dzieła aspekt. Miłosz powołał się na zażywanie środków farmakologicznych, aby w ten sposób wyjaśnić nieznany czytlnikom mechanizm adaptowania się intelektualistów do nowych warunków społeczno-politycznych. Właśnie branie tabletek przyrównał do „łyknięcia” Murti-Binga, co oznaczało świadomą rezygnację z głoszenia Prawdy na rzecz Fałszu.

O alegoryczności tekstu świadczy również „bitwa” pomiędzy cechami ludzkiego charakteru.
I tak na przykład prawdziwa, realnie istniejąca, otaczająca bohaterów »Zniewolonego umysłu« pustka metafizyczna zostaje pokonana przez »jeden system, jeden język pojęć«, czyli przez siły Fałszu, bo przecież »taki, co mówi, że ma sto procent racji, to paskudny gwałtownik, straszny rabuśnik, największy łajdak«,
pisze Pawelec.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Obraz „zniewolenia” społeczeństwa polskiego w powieści
2  Zniewolony umysł jako esej filozoficzno-polityczny
3  Recepcja Zniewolonego umysłu i opinie na jego temat



Komentarze
artykuł / utwór: „Zniewolony umysł” jako parabola literacka


  • Miłosz jest genialny w tym dziele. Samosprzedajność, skalpelem talentu, obnażona i tkanka po tkance osadzona uniwersalnie. Ku wielkiej przestrodze, od Etruska do Tuska
    krystyna (krystynakulej {at} wp.pl)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: